20 اردیبهشت 1389

قلم بر انگشتانم سنگینی می کند و نای نگاشتن در من نیست ، سیل اشک جوهر نقش بسته بر کلمات را مخدوش کرده است .

خواب ماندیم و باد صدای واپسین نفسهایشان را به گوشمان نرساند.

خواب ماندیم و نگاه پدری به فرزندانش را که برای همیشه با آنها وداع کرد ندیدیم.

خواب ماندیم و دردهای زنی را که حرفهای ناگفته اش را با خود به چوبۀ دار سپرد نشنیدیم.

چه بی خبر پاسخ فریاد بغض های فروخوردۀ فرزندان سرزمینمان را با دشنه و سرب داغ دادند.

چه بی خبر سی سال به عقب رانده و دیگر بار شاهد اعدام های شبانۀ مجرمان بی جرم شدیم.

دیگر تمام شد.

امشب آسوده بخوابید و فرزندانتان را با خون شیرین و فرزاد سیراب کنید.آسوده بخوابید و سفره های هفت رنگتان را با سینه های در خون کشیده و حنجره های پاره پارۀ عزیزانمان بیارایید.

آسوده بخوابید و خوابهای رنگینتان را با نگاه آخر آنان که بی شرمانه چارپایه از زیر پایشان کشیدید،مزین کنید.

آسوده بخوابید تا موسیقی رویاهایتان طنین قدمهای استوارشان باشد.

دیگر تمام شد .

با هر بار نگاه مادرانتان به یاد آورید مادران داغدیده ای را که کفن پوش به خون خواهی فرزندانشان می ایند.

پنج نام بر تبارنامۀ خونین این قبیله افزوده شد.فرزاد كمانگر، علي حيدريان، فرهاد وكيلی، شيرين علم هولی و مهدی اسلامیان

پریسا دانشور ( پریِ کوچکِ غمگین ) 19.اردیبهشت .1389

.

.

.

پ.ن:دو سال لعنتی گذشت و شاهو هنوز که هنوز لباس عزا بر تن دارد.

دکتر عزیزم تو میخواستی تمام اون روزها منو از  اون منجلاب لعنتی خودخواسته بیرون بکشی اما باور کن هنوز که هنوز همه آن چیزها که گفتم و شنیدی یک جایش بدجور درد می کشد احساس زری را دارم که بغض مثل مار روی سینه اش چنبره زده بود و هی نمی خواست که بره.دکتر همه اون دل دل زدن ها و عزاداری های بعدش کار دستم داده احساس میکنم بعد از این هیچ چیزی که بخواهد لباس سیاه عزا را از تنم بکند وجود ندارد حس آدمی را دارم که مدام بین بی تفاوتی و بغض های نفس گیر دست و پا میزند. 

سیمین بانوی آسمان ایران پر کشید

من مراد پاکدل را عاشق بودم

و از سلیم فرخی و دیدگاه مردانه اش بیزار

من با زری زار زار گریستم

و با یوسف مردم.

من با هستی ،مادربزرگ و خاطرات پر از مصدقش را زیستم

ناخن های پشت گلی سلیم را بوسیدم

اما مراد را عاشق بودم

من با هستی به تجاوز تهدید شدم

به تبعید مرگ فرستاده شدم

اما استوار جزیره سرگردانی را گذر کردم

من با سیمین بانو زیستم

جلال را دوست داشتم

دوری اش را زیستم

در اسالم با چشمان دوخته اش بر افق خاموش شدم

و بر غروبش گریستم

امشب اما سووشون بانوی سیه پوش است.

دیگه هیچی واسه م باقی نمونده جز دست و پا زدن تو یه باتلاق بی انتها.

ع"، عزیز آن همه سال بسیار زودتر از آن چه باید، فراموش می کنم تو را و همه ی دل دل زدن ها را.سیامک عزیز،اما حکایت تو حکایت دیگری است بعد این همه سال و ماه می خوانمت چرا که نامت به بلندای تاریخ است و  جایی درون من هنوز از نبودت عجیب درد می کشد.